Św Hildegarda

św. hildegarda

W czasach panowania Henryka IV w Świętym Cesarstwie Rzymskim żyła dziewczynka słynąca ze swej świętości. Była to Hildegarda. Jej rodzice – zamożni i wierzący – oddali córkę na wychowanie kościołowi, na służbę Bogu jako swoją „dziesięcinę”.

Hildegarda była dzieckiem skłonnym do chorowania. Kolejne choroby trawiły jej ciało i odbierało siły. Jej chorowitość przyczyniła się do zgłębiania tajników medycyny i ziołolecznictwa. Mimo tego dziewczynka była bardzo mądra, szybko się uczyła, była uzdolniona, i co najważniejsza potrafiła przewidywać przyszłość. Wizje pojawiały się u niej już od trzeciego roku życia. Mając osiem lat trafiła do klasztoru, gdzie poznawała tajniki życia zakonnego wg reguły św. Benedykta. Tam uczono ją pisać i czytać, śpiewać psalmy.

Po śmierci swojej przełożonej Jutty, mając 38 lat została jednogłośnie wybrana jej następczynią, przełożoną żeńskiego zgromadzenia.

W 1141 roku po ukazaniu jej się w wizji Boga, zaczęła spisywać to co słyszy i widzi. Nowe zadanie powierzone jej przez Boga dodało Hildegardzie sił oraz zdrowia.

Pomimo obowiązków przełożonej klasztoru, Hildegarda pozostała wierna swojej twórczości. Dzięki uzdolnieniu muzycznemu i poetyckiemu spisała ponad 70 pieśni. Pisała również w tematyce medycznej, powstały w 1151-1158 „Przyrodoznawstwo” oraz „O przyczynach i leczeniu chorób”.

Hildegarda była jedną osobą lecz była mniszką, wizjonerką, autorką tekstów teologicznych, medycznych, ziołoleczniczych, kompozytorką, poetką.